Hakkıyla Kulluk
Hakkıyla Kulluk
Önce iman edilen, fakat sonra ihmal edilen Allah… “Allah” dediler nasıl bir Allah tasavvuru üzerinde olmaları gerektiğini doğru okuyamadılar…
Allah’ı gereği gibi ciddiye almadılar… O’na dürüst davranmadılar….
Hak üstündür. Yoksa her üstün olan haklı değildir.
Hakk’ın hakkını vermek ise en güzel olandır…
Hakkın ikamesini hayatın gayesi bilenler, öncelikle bu sorumluluğun nasıl bir donanımla mümkün olacağının bilincinde olanlardır.
Hakkın tecellisi ancak, hakkı temsil edenlerin hak üzere bir duruşu sürdürmeleri ile mümkündür. Bu hassasiyeti taşımayanların batıl karşısında bir varlık göstermeleri beklenemez.
Bu bakımdan Müslüman Hakka teslim olan ve hakkı teslim eden insandır… Yine Müslüman el attığı her işin hakkını veren kişidir. Hakkıyla sürdürülmeyen bir kulluk sonuçta hüsrandan başka bir şey değildir. Hakikaten gereği gibi önemsenmeyen hiçbir iş sonuç vermiyor. Bu açıdan öncelikle cevabı arayacağımız soru; İslam’ın hakkını verip vermediğimiz? Hangi seviyede İslam’la ilgiliyiz? Önceliklerimiz arasında İslam kaçıncı sırada? Müsait zamanların Müslümanlığı ile mesafe alamayacağımız açık bir gerçek… İndi ilahide bir “hak ediş” için İslami sorumluluklarımızın hakkını vermemiz gerekiyor. Yüzeysel çabalarla, şekilsel görüntülerle bu sınavı yüz akı ile sürdürmemizin mümkünü yok… “Dostlar pazarda görsünler” hesabına yapılan uğraşlar belki görüntüyü kurtarmaya yeterli olabilir, ancak sadra şifa olacak bir netice beklenemez… Hakkıyla yüklenmediğimiz bir davanın bizi Rabbin rızasına taşımasını umabilir miyiz? Gereği gibi kuşanamadığımız bir İslami kimliğin bizler için kurtarıcı olmasını nasıl bekleyebiliriz ki?
O halde gerekliliğinde kuşku olmayan bu sorumluluğu nasıl kuşanabiliriz? Güçlü bir İslami kimliği ve kişiliği nasıl inşa edebiliriz? Zorluklar ve olumsuzluklarla sınanmadıkça çetin süreçlerde nasıl ayakta kalabiliriz?
Dinamik ve dayanaklarımız neler olmalıdır?
Yüce Kitabımız Kur’an’dan seçtiğimiz beş ayetle sorularımıza cevap bulmaya çalışacağız…
İşte inşa sürecinde sacayaklarından birini oluşturan ilk husus:
Tevhidin hakkını vermek yani gereği gibi tevhid…
Kur’an insanın en ciddi şaşkınlık ve sapkınlık alanına vurgu yapıyor… İnsanlık tarihi boyunca inanç sorunları noktasında inkardan ziyade inhirafın ağır bastığını görmekteyiz… İnsanların ekseriyetinin Allah’a ihanetten daha çok O’nu ihmal ettiklerine tanık olmaktayız…
“Onlar, Allah’ın kadrini hakkıyla takdir edemediler…” (Hac -74)
“Hakka kadrihi…”
Önce iman edilen, fakat sonra ihmal edilen Allah… “Allah” dediler nasıl bir Allah tasavvuru üzerinde olmaları gerektiğini doğru okuyamadılar…
Allah’ı gereği gibi ciddiye almadılar… O’na dürüst davranmadılar…. Allah’la aralarına mesafe koydular… Allah’ın kendileri için belirlediği alana razı olmaları gerekirken kendileri Allah’a alan belirlemeye kalkıştılar…
Allah’ın yetkilerini kısıtlama yoluna gittiler. Sözde Allah’ı yüceltirken esasta ise kimi işlerine Allah’ı karıştırmaz oldular.
Şu gerçek unutulmaya yüz tuttu: Müslüman canının istediği gibi değil Allah’ın istediği gibi yaşayandır. Mümin her işte Allah’ı hesaba katandır… Unutmayalım ki; Allah’a değer veren insan ancak değerlidir… Zaman zaman şu soru her Müslüman’ın zihin dünyasını kurcalar; acaba bir kul olarak Allah katında değerim, durumum nedir?
Bu can alıcı sorunun cevabını Efendimiz (sav)’den alıyoruz:
“Bir kimse Allah katındaki değerini bilmek istiyorsa, kendisi Allah’a ne kadar değer veriyor ona baksın. Şüphesiz Allah-ü Teala kulunu kulunun kendisini indirdiği seviyeye indirir.” (Hakim-Müstedrek)
Siz hangi seviyede Allah ile ilgili iseniz O’nun da size ilgisi o kadar olacaktır…
Sizin gündeminizde Allah kaçıncı sırada ise O’nun gündeminde sizin sıranız odur…
Siz O’nu ne kadar önemserseniz O’da sizi o kadar önemseyecektir…
“O halde siz beni anın ki, ben de sizi anayım…” (Bakara -152)
Siz O’nu hatırlarsanız, O’da sizi hatırlayacaktır…
“Ey iman edenler! Eğer siz Allah’a (dinine) yardım ederseniz, O’da size yardım eder…” (Muhammed -7)
“Onlar Allah’ı unuttular, O’ da onları unuttu.” (Tevbe -67) Yani unutulanlardan, mahrum bırakılanlardan oldular…
Hadisi Kudside ifade edildiği gibi:
“Siz O’na yürüyerek giderseniz O size koşarak gelir.”
Yani en önemlisi Allah ile iyi olmak, yakın durmak… O’nu gereği gibi takdir etmek… O’na yanlış yapmamak…Hakkı ile tevhid…
Şirkin alabildiğine sosyalleştiği, zulmün siyasallaştığı, küfrün yasallaştığı bir dünya da tevhidi duyarlılığın teyakkuzda olması gerekiyor… Tevhidin sosyalleşmesi imani bir gerekliliktir.
Tevhidin toplumsal sonucu adalet, kişisel neticesi ise özgürlüktür…
Allah’ı hakkı ile takdir etmek sorumluluğunun bilincinde olanlar bilirler ki, Müslüman olmak bir yerde kolay, zor olan Müslüman kalmaktır. Daha da zoru ise Müslüman olarak ölebilmektir…
Hayatı yeniden inşa ederken kalkış noktamız Garudi’nin şu özlü ifadesi olacaktır…
Siyasette hüküm Allah’ındır…
Ekonomide mülk Allah’ındır…
Kültürde söz Allah’ındır…
Hülasa muvahhid kalabilmenin temelinde bunlar vardır…
İkinci sorumluluk ise:
Takvanın hakkını vermek yani gereği gibi takva…
“Ey iman edenler, nasıl bir takvaya sahip olmak gerekiyorsa hakkıyla takva sahibi olun…”(Ali İmran -102)
“Hakka tükatihi…”
Takva rollerine soyunmadan, iliklerine kadar takvayı özümsemek… Sorumluluk bilinci ile dolmak… Hayatı bu bilinçle kavrama ve biçimlendirme... Fıtratla çelişmemek… Fatır-ı mutlak’a muhalefet etmemek… Sürekli Allah’ın denetiminde olduğunun idraki ile ciddi bir disipline bağlı kalmak… Takva ruhumuzda filizlenmedikçe, bedenlerimizde çiçeklenmedikçe kimden korkmamız ve kimden korunmamız gerektiğini çözemeyiz…
Allah’a karşı saygı yüklü bir korku hali ve çekingenlik bizi başıboşluklardan kurtaracaktır… Takva örtüsünü üstümüze almadıkça çarpıklıktan, çıplaklıktan kurtulamayız…
Silik ve sinik bir takva değil… Sorgulayan , silkeleyen ve savunan bir takva… İtirazı olan, “Hayır” diyebilen ama ilahi sınırları korumada ödün vermeyen bir tutum…
Takva korkusu devreye girince beşeri korkuları kefenleme fırsatı yakalanmış olur… İçi kof, edilgen bir takva şeytani bir oyalanmadır… Münzevi kalmayı değil müdahil olmayı öğreten; hep mülayim olmayı değil gerektiğinde muhalif olmayı bilmek…
Evet muttaki olmak, Allah ile ilişkide ciddi bir tutarlılık ve kararlılık içinde olmayı gerektiriyor … O’na karşı sadakat ve samimiyete halel gelmemesi icap ediyor… Rabbani sorumluluk bunu zorunlu kılıyor…
O taktirde, takvanın koruyucu gücü ile vahye tanıklığımızı net bir şekilde sürdürebiliriz…
Üçüncü ayet ve bununla belirginleşen sorumluluk…
Cihadın hakkını vermek yani gereği gibi cihad…
‘‘Allah uğrunda hakkıyla cihad edin…’’ (Hac -78)