KARAR VERDÝN MÝ ALLAH'A GÜVEN*

"Ey peygamberim, Allah'tan bir rahmet sebebiyle sen onlara yumuþak
davrandýn. Allah'ýn yardýmý ve yol göstermesiyle onlara merhametli,
müsamahalý, þefkatli davrandýn. Eðer sen onlara karþý sert, haþin, katý
kalpli davransaydýn; onlara karþý anlayýþsýz, kaba olsaydýn muhakkak ki
onlar seni terk edip etrafýndan daðýlýp giderlerdi." (Al-i Ýmran : 159)

Kýyâmete kadar tüm insanlara, tüm toplumlara örnek olacak bir neslin
yetiþmesi için elbette Peygamber Efendimizin böyle davranmasý gerekecekti.

Ýþte bu bir peygamber tavrýdýr, bir peygamber ahlâkýdýr. Bir örnek
davranýþýdýr bu. "Beni Rabbim terbiye etti ve benim terbiyemi ne güzel
yaptý" buyuran; bizzat Rabbimizin terbiyesinden geçen Rasûlullah
Efendimizin, örneðimizin ahlâký iþte böyle, hep güzellik, hep merhamet olup
Allah'ýn yardýmýyla hep baþarýya ulaþtýrýcý, güzel sonuçlar tevlid edici bir
örnekti. Kýyâmete kadar müminlere en güzel bir örnektir Rasûlullah'ýn
ahlâký.

Burada örneðimizin, pîþdârýmýzýn bu güzel davranýþýný, bu güzel ahlâkýný
bize arz eden Rabbimiz bize þunlarý söylüyor: "Ey Müslümanlar, ey her konuda
kendilerine nümûne-i imtisâl olarak sunduðum elçimi adým adým takip etmekle
yükümlü olan peygamber yolunun yolcularý, iþte örneðinizin örnek ahlâký!
Sizler de onun gibi olun. Onun gibi davranýn!"

Hanýmlarýnýza karþý, kardeþlerinize karþý, çevrenizdeki müslümanlara karþý,
iþçilerinize, memurlarýnýza karþý sizler de böyle davranýn. Sizler de
peygamber ahlâkýyla ahlâklanýn. Tüm çevrenize karþý merhametli olun. Tüm
çevrenizi cennete götürücü bir tavýr sergileyin. Zinhar ne idare
edenleriniz, ne idare edilenleriniz, ne zenginleriniz, ne fakirleriniz, ne
kadýnlarýnýz, ne erkekleriniz peygamber ahlâkýný bir tarafa býrakýp böyle
bir sýnýf farkýyla birbirlerinizi deðerlendirmeyin. Unutmayýn ki sizin tek
deðer yargýnýz iman olmalýdýr, takva ve teslimiyet olmalýdýr.

Evet, biriniz koca olabilir Rasûlullah gibi; biriniz kadýn olabilir Hz. Ayþe
gibi. Biriniz patron olabilir Ebu Bekir gibi; biriniz köle olabilir, iþçi
olabilir Bilal gibi. Biriniz idareci olabilir Ömer gibi; biriniz tebaa
olabilir Ebu Zer gibi. Ama unutmayýn ki Allah nazarýnda, kulluk noktasýnda
bunlar arasýnda asla bir deðer farký yoktur. Hepsi Allah'ýn kuludur. Hepsi
Âdem'in çocuklarýdýr ve hepsi de topraktandýr.

Ýþte Rabbimizin beyanýndan anlýyoruz ki bizzat kendisinin terbiye ettiði
Rasûlullah Efendimiz insanlara, çevresindekilere son derece merhametli
davrandý, müsamahalý davrandý, yumuþak ve halim davrandý. Onlara kaba ve
sert davranmadý. Hatalarýndan dolayý, sürçmelerinden dolayý onlarý affetti,
onlar adýna istiðfarda bulundu. Arkadaþlarýnýn yaptýklarýndan ötürü
Allah'tan özür diledi. Onlara deðer verdi, onlarla iþ konusunda, savaþ
konusunda istiþarede bulundu. Çünkü Rabbimiz ona bunu emrediyordu:

"Onlarý affet, onlara maðfiret dile, iþ hakkýnda onlara danýþ, fakat karar
verdin mi Allah'a güven, doðrusu Allah güvenenleri sever."

Ey Peygamberim, onlarý affet, onlarýn kusurlarýndan ötürü istið-farda bulun,
kendin hakkýndaki haklarýný Allah'tan baðýþlamasýný dile! Ýþ konusunda
onlarla daima müþavere et! Daima onlarla istiþare ederek, onlarýn
görüþlerine müracaat ederek, kendilerine deðer verdiðini ortaya koyarak, bu
din iþinin, bu hayat programýnýn kendi meseleleri olduðunu, binaenaleyh
kendi öz meselelerine sahip çýkýp kafa yormalarý, fikir beyan etmeleri,
katýlýmda bulunmalarý konusunda, aklî güçlerini ortaya çýkarmalarý konusunda
da onlara imkân hazýrlayarak onlarla dayanýþma içinde bir hayat yaþa!

Ey Peygamberim, Allah adýna birlikte yaþadýðýnýz bir hayatýn problemlerinden
onlarý da haberdar et. Kararýný onlarla birlikte ver. Ama vereceðin tüm
kararlarýnda, tüm hayat problemlerinin çözümünde Allah'ýn dini, Allah'ýn
arzularý hâkim olsun. Allah'ýn kitabýnýn âyetleri doðrultusundan þaþma. Bir
savaþ kararý mý alacaksýn? Bir barýþa mý karar vereceksin? Medine'de bir
müdafaa savaþýna mý karar verdin? Arkadaþlarýnýn arzusuyla bundan vazgeçip
Uhud'da düþmaný karþýlamaya mý karar verdin? Hangi konuda bir karar
vermiþsen artýk verdiðin o kararýnda sebat et. Bir þeye azmedip karar verdin
mi sadece Rabbine tevekkül edip, sadece Rabbine güvenip, dayanýp, ona
sýðýnýp yürü. Çünkü kesinlikle bilesin ki Allah, kendisine güvenip,
kendisine tevekkül edip, kendisini velî ve vekil bilip tüm iþlerini
kendisine havale edenleri, yolunda yürüyenleri sever.

Rasûlullah Efendimiz Uhud savaþýnýn baþlangýcýnda ashabýný toplayarak bu
konuyu onlarla istiþare etmiþti. Kendi fikrini açýklayýp onlarýn fikirlerini
almýþtý. Allah'ýn Rasûlü Medine'de kalýp gelmekte olan düþmana karþý bir
müdafaa savaþý vermeyi düþünüyordu. Ama istiþare ettiði ashabý arasýnda daha
önce Bedir'de bulunamayýp düþmanla karþýlaþmaya can atan, bir meydan
muharebesi için yanýp tutuþan gençler vardý. Bunlar ýsrarla Uhud'a gitmeyi,
düþmaný þehrin dýþýnda karþýlamayý ve kahramanca bir savaþta Rasûlullah'ýn
yüzünü aydýn etmeyi istiyorlardý. Onlarýn bu arzularýnda ýsrarlarýný gören
Allah'ýn Rasûlü kendi fikrinden vazgeçip onlarýn bu arzusunu kabul etti.

Sonra bu gençler Rasûlullah'ý üzdüklerini, O'nun arzusuna muhalefet
ettiklerini zannederek piþman oldular ve gelip þöyle dediler:

"Ey Allah'ýn Rasûlü, sizin arzunuzun aksine bir þey isteyerek galiba bizler
hata ettik. Bu tavrýmýzdan ötürü bizi affet ve nasýl istersen öylece yap!
Biz sizinle beraberiz."

Allah'ýn Rasûlü artýk kararýný vermiþti.

"Bir peygamber, bir þeye karar verip azmetmiþse, savaþ için zýrhýný giymiþse
artýk zýrhýný çýkarmak, kararýndan dönmek ona yakýþmaz" dedi, kararýnda
azmetti, sebat etti. Gitti Uhud'a, sonuna kadar direndi, dayandý orada.
Allah'a itimat edip, tevekkül edip savaþ meydanýnda yerine çakýlmýþ gibi bir
adým bile geriye atmadý, kaçmadý. Büyük bir azim ve cesaretle bozguna
uðrayan, kaçmaya çalýþan arkadaþlarýnýn arasýnda ordusunu toparlamaya ve
kaçmalarýna engel olmaya muvaffak oldu.

Ýþte bu, O'nun Allah tarafýndan kendisine kazandýrýlan ahlâkýnýn savaþ
yönünü, azim ve cesaret yönünü, Allah'a güveninin tam oluþundan dolayý
kaçmayý aklýnýn ucundan bile geçirmeme yönünü teþkil ediyordu. O, sadece
Allaha güveniyor, sadece O'na sýðýnýyor, kendisini sadece O'nun koruyacaðýný
bildiði Rabbine tevekkül ediyor, vekâletini O'na veriyor ve zaferi, yardýmý
O'ndan bekliyordu.

Ýþte daha önce ashabýyla istiþare edip de bu istiþaresinin sonunda kendi
fikrinden vazgeçip, onlarýn isteklerine tâbi olup, orada da baþýna bunlar
gelince artýk ashabýyla müþavereden vazgeçme gibi kalbinden bir duygunun
geçmemesi, istiþare ettiðine piþmanlýk duymamasý için Rabbimiz burada açýkça
müþavere emrini veriyordu. Hakkýnda Allah tarafýndan bir âyet indirilmemiþ
konularda Allah'ýn Rasûlü müminlerle istiþare etmeliydi. Kesinlikle
biliyoruz ki müþavere eden bir toplum en güzele, en doðruya ulaþmaya
muvaffak olur.

*Ali Küçük*